+48 512 388 870 +48 61 221 94 11 info@dentalcomfort.pl

Zabiegi okołoimplantacyjne

W klinice Dental Comfort oferujemy swoim pacjentom najnowocześniejsze techniki i metody regeneracji wyrostka zębodołowego.
Zanik wyrostka jest naturalnym procesem, który następuje po utracie zęba.
W sytuacji, gdy mamy zbyt małą ilość kości do założenia implantu z pomocą przychodzą zabiegi regeneracji – odbudowy kości.
 
Najczęściej wykonywane zabiegi to:
•    Podniesienie dna zatoki szczękowej w celu powiększenia pionowej wysokości kości
•    Sterowana regeneracja kości z użyciem biomateriałów, czyli specjalnie przygotowanych sztucznych,  zwierzęcych lub z banku tkanek materiałów kościozastępczych.
•    Zabiegi rozszczepienia wyrostka, gdzie możemy poszerzyć wyrostek, który ma od 3 – 4 mm w wyrostek 6 – 8 milimetrowy.
•    Zabiegi ekspansji kości, gdzie poprzez użycie specjalnych technik, możemy rozszerzyć i zagęścić dostępną kość pacjenta.
•    Zabiegi odbudowy kości w wykorzystaniem bloków kostnych z baku tkanek.
 
Po okresie 4 – 9 miesięcy po zabiegu następuje przebudowanie biomateriału we własną kość pacjenta. W ten sposób możemy odbudować wyrostek na szerokość i wysokość.
 
Sterowana Regeneracja Kości
Istotnym ograniczeniem leczenia implantoprotetycznego jest zbyt mała wysokość i/lub szerokość części zębodołowej żuchwy. Od lat 80 XX w. wykorzystuje się w chirurgii szczękowo-twarzowej i stomatologicznej zabiegi polegające na wydłużeniu odcinka żuchwy w stopniu umożliwiającym implantację wszczepów filarowych dla uzupełnień protetycznych.
W wyniku utraty zębów dochodzi do zaniku tkanki kostnej szczęk. Dzięki ustaleniu i upowszechnieniu algorytmów implantologicznych stało się możliwe uzupełnienie ilości kości potrzebnej do wszczepienia implantu.
 
METODY AUGUMENTACJI KOŚCI SZCZĘK
Są to osteodystrakcja, zastosowanie wszczepów bloków kości autogennej w różnej formie i pochodzącej z różnych źródeł, sterowana regeneracja kości z wykorzystaniem biomateriałów (Bio-Oss, Cerasorb), błon zaporowych (Bio-Gide) oraz preparatów czynnych biologicznie: komórek i czynników wzrostowych (PRP) zawartych w osoczu krwi Pacjenta.
Pryncypia tej metody polegają na zamianie utraconej kości i zębów na kość odbudowaną z materiałów autogennych i/lub alloplastycznych oraz na umieszczeniu w niej wszczepów filarowych z tytanu lub ceramiki, umożliwiających nastepnie odbudowę protetyczną utraconych zębów.
 
MOŻLIWOŚCI LECZENIA
Alternatywą do przeszczepów autogennych jest zastosowanie w implantologii stomatologicznej preparatów obcych genetycznie (allogenicznych) i gatunkowo (ksenogenicznych) oraz materiałów alloplastycznych, które w procesach sterowanej regeneracji kości mogą być wykorzystywane w chirurgii przedimplantacyjnej.
 
STEROWANA REGENERACJA KOŚCI to technika, której celem jest odbudowa tkanki kostnej poprzez uniemożliwienie wnikania do ubytku kostnego tkanki łącznej włóknistej. Metoda ta polega na zastosowaniu barier oddzielających ubytek kostny od otaczających tkanek i zapewniających wzrost tkanki w obszarze znajdującym się pod barierą (błoną zaporową).
Odbudowa tkanki kostnej może być przeprowadzona jednocześnie z wprowadzeniem wszczepów lub podczas oddzielnego zabiegu, wykonywanego przed rozpoczęciem procedur implantologicznych. Do uzyskania barier zabezpieczających przed wnikaniem tkanki łącznej wykorzystuje się często materiały ulegające samoistnej resorpcji, które nie wymagają ponownego przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego w celu ich usunięcia. Materiały resorbowalne wykorzystuje się także w połączeniu z przeszczepami autogennymi i preparatami krwi. Możliwość łączenia poszczególnych elementów znajdujących zastosowanie w zabiegach sterowanej regeneracji kości jest nieograniczona. Powinna być zawsze dokładnie zaplanowana w zależności od istniejących u Pacjenta warunków klinicznych.
 
ZASTOSOWANIE
•     odbudowa wyrostka zębodołowego do implantacji
•     odbudowa kości wokół implantu umieszczonego w zębodole poekstrakcyjnym
•     podnoszenie dna zatoki szczękowej
•     wypełnianie ubytków kostnych po ekstrakcjach zębów (zatrzymanych), resekcjach, wyłuszczaniu torbieli
•     rekonstrukcja wyrostka do uzupełnień protetycznych
•     naprawa ubytków kostnych spowodowanych paradontozą, wzmocnienie zębów rozchwianych
 
PODNIESIENIE DNA ZATOKI SZCZĘKOWEJ (SINUS LIFT) - jest zabiegiem chirurgicznym polegającym na wprowadzeniu materiału kościozastępczego pod błonę śluzową wyściełającą zatokę szczękową, w celu zwiększenia ilości kości, przed planowanym zabiegiem implantologicznym,  w trudnych warunkach anatomicznych,  w bocznych odcinkach szczęki.
Trudne warunki do wprowadzania implantów w bocznym odcinku wyrostka zębodołowego kości szczęki występują  stosunkowo często. Zjawisko to dotyczy głównie szczęki bezzębnej, której pneumatyzacja wzrasta stopniowo w trakcie życia i w miarę utraty zębów. Jedną z technik operacyjnych umożliwiających stosowanie implantów w tych właśnie okolicach jest podnoszenie dna zatoki szczękowej i wprowadzanie kości autogennej i materiałów kościotwórczych w przestrzeń powstłą między dnem zachyłka zębodołowego zatoki szczękowej a uniesioną błoną śluzową wyściełającą ten zachyłek.
Pierwszą operację podniesienia dna zatoki szczękowej z dojścia bocznego (tzw. lateral window sinus lift) wykonał w 1975 r. Tatum, a w 1994 Summers po raz pierwszy podniósł dno zatoki szczękowej metodą zamkniętą (z dojścia przez grzbiet wyrostka). Od tego czasu wielu klinicystów donosi o pozytywnym stosowaniu tej ostatniej metody, ze względu na pozytywne wyniki, małą inwazyjność tego typu zabiegów oraz możliwość jednoetapowego wprowadzenia implantu.
Podnoszenie dna zatoki szczękowej metodą zamkniętą obarczone jest ryzykiem perforacji błony śluzowej dna zatoki szczękowej, co związane jest z faktem iż zabieg wykonuje się bez pełnej kontroli wzrokowej. Ryzyko to można zminimalizować stosując dokładną diagnostykę radiologiczną przed zabiegiem i przestrzegając zasady, iż możliwe jest podniesienie dna zatoki szczękowej o około 3-5mm. Istotne jest doświadczenie chirurga, który ocenia wyczuwalny podczas zabiegu opór kości, związany ze zmianą jej gęstości w okolicy blaszki zbitej. Postępowanie w przypadku przerwania błony śluzowej zatoki jest  przedmiotem wielu kontrowersji. Istnieją opinie, że drobne perforacje błony śluzowej nie dyskwalifikują zabiegu i wszczepienie implantu jest po takim powikłaniu dopuszczalne.
Zaletą  zamkniętego podniesienia dna zatoki szczękowej jest mała inwazyjność tego zabiegu oraz jego jednoetapowość  (tj. podniesienie dna zatoki z jednoczesnym wprowadzeniem implantu).
Metoda otwarta jest bardziej inwazyjnym sposobem podniesienia dna zatoki szczękowej. Jest ona częściej używana ponieważ stwarza możliwość podniesienia zatoki w większym sopniu niż metoda zamknięta. Poprzez "okienko" w kości szczęki podnosi się błonę śluzową zatoki a następnie powstałą w ten sposób przestrzeń wypełnia się biomateriałem, a okno pokrywa membraną. Okres gojenia trwa około 6 miesięcy.
 
Przeszczepy autogenne - przeszczepy kości własnej
W przypadku występowania defektów kostnych uniemożliwiających klasyczne postępowanie implantologiczne, istnieje możliwość odbudowy tkanki kostnej z zastosowaniem przeszczepów kości własnej pacjenta.
Przeszczepy autogenne mogą być stosowane w różnej formie i pochodzić z różnych źródeł. Wykorzystanie materiałów autogennych ogranicza możliwość odrzucenie przeszczepu i jest postępowaniem z wyboru dla pacjentów nie wyrażających zgody na użycie materiałów obcych biologicznie.
PRZESZCZEPY AUTOGENNE w zależności od rozległości ubytku kostnego, można pobierać kość w postaci wiórków (przy małych defektach kostnych) lub bloków kostnych (kiedy przewiduje się konieczność rozległej rekonstrukcji kostnej w celu uzyskania dostatecznej objętości podłoża dla planowanej implantacji).
Zastosowanie tego typu transplantacji jest związane z wprowadzeniem dodatkowych procedur chirurgicznych (dodatkowe cięcie w celu pobrania bloku kostnego). Dla osiągnięcia korzystnego wyniku leczenia powinno być w pełni zrozumiałe i zaakceptowane przez Pacjenta.
 
PODZIAŁ
Przeszczepy autogenne wykorzystywane w implantologii stomatologicznej dzielimy na:
- przeszczepy z obszaru jamy ustnej - okolica bródkowa, okolica guza szczęki, obszar zatrzonowcowy, gałąź żuchwy;
- zewnątrzustne przeszczepy kostne - pobierane są z grzebienia kości biodrowej, sklepienia kości czaszki.
W zależności od wielkości ubytku, w którym planuje się zastosowanie przeszczepów, można wykorzystać tkankę kostną w postaci bloków kostnych lub wiórków kostnych.
 
BLOKI KOSTNE-  stosuje się do przeszczepów w przypadku dużych zaników kości wyrostka zębodołowego, kiedy grubość kości jest niewystarczająca  do wprowadzenia implantu.
 
WIÓRY KOSTNE
stosuje się głównie w przypadkach niewielkich defektów kostnych, obnażenia wszczepu lub konieczności podniesienia dna zatoki szczekowej, najczęściej w postaci mieszaniny z materiałami kościozastępczymi.
Do pobierania tego typu przeszczepów wykorzystuje się najczęściej: trepany, piły kostne (pobieranie przeszczepów w postaci bloków) , skrobaczki kostne i dłuta (uzyskiwanie wiórów kostnych). Można w tym celu stosować również urządzenia ultradźwiękowe typu Piezosurgery.
 
Przeszczepy kości własnej pacjenta stanowią doskonały materiał do odbudowy ubytków kostnych. Dzięki zgodności biologicznej jest najlepiej tolerowanym przez organizm materiałem wszczepiennym, i jako jedyny posiada jednocześnie właściwości osteokondukcji i osteoindukcji.